Thingyan_Moe

ဒီအခ်ိန္မွာ ဆုံးသြားတဲ့ ဘိုးဘြားမ်ားကို သတိရမိပါတယ္။ သူတို႔ေျမးငယ္တေယာက္ အကယ္ဒမီ ဆိုတဲ့ ဆုကို ရတာ အဖိုးအဖြား တစုံပဲ သိႏိုင္ေတာ့တဲ့အျဖစ္ပါ။ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ေဆးရုိးအလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ကုန္သည္လင္မယားက သားသမီး ၆ ေယာက္အဖတ္တင္ ရာမွာ ေပါက္ဖြားလာၾကတာက စာေပ ဂီတ ရုပ္ရွင္ ႏိုင္ငံေရး ေဆးဘက္ အစုံ ဝင္ငံၾကပါတယ္။ လူႀကီးေတြ စာဖတ္တဲ့အိမ္ေတြမွာ လူငယ္ေတြ စာေပသုခုမ ႏွစ္လိုတာ မဆန္းပါ။ ေျပာလိုတာက ဆုေတြ ဘာေတြ ရတာထက္ စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ရွိၾကပုံ။

 

ထင္ေပၚတဲ့သူ တဦးကို ေလ့လာရင္ သူ႔ေနာက္ခံကို လြတ္လို႔မျဖစ္တာမို႔ ဒါဟာ ကြန္ယက္ အုပ္စုေတြနဲ႔ သြားေနတယ္ ဆိုတာ သတိျပဳမိသင့္တယ္ ထင္ပါတယ္။ လွေတာ စကား၊ ပုခန္းနဲ႔ ခ်ီပါ၊ ပန္းပုရြာ၊ ေက်ာက္ဆစ္တန္း စတဲ့ ပညာသည္ ရပ္ရြာေတြ ထြန္းကားတာဟာ ပတ္ဝန္းက်င္ အေျချပဳ လူ႔တိုးတက္မႈ သေဘာ။ ရန္ကုန္ မႏၱေလးက လြန္ေလပီးတဲ့ အႏုပညာ အုပ္စုေတြမွာ ထိုနည္းအတူ ေတြ႔ရေတာ့ ပြင့္လာတဲ့ ေခတ္ေကာလီမွာ ျပန္ပီး ပန္းသစ္ပြင့္ၾကေစခ်င္တာပဲ။

 

စႏၵရား ဦးသိမ္းေမာင္ ေရးတဲ့ စာတပုဒ္မွာ ဒါးတန္းဦးသန္႔တို႔ ဥပုသ္ရက္ေတြမွာ တရားေဆြးေႏြးဖို႔ လူစုေတာ့ ဦးေက်ာ္စိန္ အိမ္က ေဒၚၾကင္ၾကင္က ဝက္ေခါင္းသုပ္၊ ၿမီးေရွ စတဲ့ မုန္႔မ်ိဳးနဲ႔ ဧည့္ခံတယ္၊ ဒီမွာ ဦးသန္႔က ေဒၚၾကင့္သား ေမာင္ေမာင္ကို စႏၵရားသင္ဖို႔ ဦးသိန္းေမာင္ထံ အပ္တယ္ ဒီလိုလာတယ္။ ေမာင္ေမာင္ဟာ ေနာင္မွာ အဥၥလီ အမည္နဲ႔ ထြန္းေပါက္တဲ့ ဂီတ စာေရးဆရာ ျဖစ္လာတယ္။ ဦးသန္႔ ၊ ကာယဗလ ဦးေနဝင္း (နဂါးေဒၚဦး ခင္ပြန္းေဟာင္း)၊ ေရႊမန္း တင္ေမာင္စတဲ့ မိတ္ေဆြေတြ ႀကီးမွဴးတဲ့ မႏၱေလး ရုပ္ရွင္က ကားေကာင္းေတြ အမ်ားအျပား ထြက္ခဲ့တာ တိုင္းသိပါတယ္။ တကယ္ဆို သီေပါမင္းေလးသာ ပါမသြားရင္ မႏၱေလးက ယူနီဗာစီတီ၊ ဓာတ္ရွင္ ဆိုတာေတြ အရင္ေတာင္ ထြန္းကားႏိုင္ပါတယ္။ ပညာသင္ေတြကို ဘိလပ္ ျပင္သစ္ အီတလီေတြမွာ ၁၈၅ဝ-၆ဝ နွစ္ေတြထဲက လႊတ္ခဲ့တာ သူတို႔အႏြယ္ေတြ ခုထိ ထင္ရွားရွိေနပါတယ္။

 

ေခ်ာေတာမေငါ့ရေအာင္ ေျပာရင္ ဦးသန္႔တို႔ မႏၱေလး ဓာတ္ရွင္ အုပ္စုထဲက ဓနရွင္ သားသမီးတစုံ လက္ထပ္ပီး(ၿမိဳ႕မၿငိမ္းရဲ့ မဂၤလာေမာင္မယ္ သီခ်င္းလက္ဖြဲနဲ႔႔) သူတို႔သားက ရီျမင့္ ရုပ္ရွင္ဆိုပီး မိဘလုပ္ငန္းကို ဦးေဆာင္တယ္။ (သႀကၤန္မိုး၊ မမစိမ္း၊ ဒ႑ာရီ) စသည္။ ရီျမင့္ရဲ့ ကားေတြမွာ ေယာက္ဖ ဂီတဆရာေတြ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ခံ ဂီတ ပန္းခ်ီ ျမန္မာမႈ ေနာက္ စီးပြားေရး အသိုင္းအဝိုင္းက ဝါသနာရွင္ေတြ အၿမဲပါလို႔ စုေပါင္းလက္ရာေကာင္း ရန္ကုန္နဲ႔ မတူတဲ့ တမူ ရတတ္တယ္။ လက္ရွိ အခ်ိန္ထိ ေခတ္မေကာင္းတဲ့ ျမန္မာ ရုပ္ရွင္မွာ သူတို႔လဲ ဆက္ေရြ႕ႏိုင္ေအာင္ ႀကံေနသူေတြထဲ ပါတယ္။ ခုခ်ိန္က ပညာနကၡတ္ ေကာင္းေတာ့ ရုပ္ရွင္အတတ္ကို ၿဗိတိသ်ွဘားမား၊ ေအဝမ္းအႏြယ္ေတြ အေမရိကန္ ထြက္သင္သလို ေခတ္လူေတြကို အီတလီ ျပင္သစ္စတဲ့ အရပ္ေတြမွာ ႏို႔စို႔ဖို႔ လက္ခ်မီ ေစာင္မေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးလူတတ္ေတြက ႀကံစည္ေပးၾကေသာ္ မေကာင္းေလာ။ ငါ့လူ သူ႔လူေမြးလႊတ္မယ့္ အစား ျဖစ္မယ့္သူ ျဖစ္ေျခတန္ရာမ်ားသူကို ဘယ္ေနရာမွာ မဆို ေရြးၾကေစခ်င္တယ္။ လက္သင့္သလို စားတာက ေခတ္တိုင္းမွာ ျဖစ္ေနလို႔ပဲ။

 

ခုဆုေတြ လွိမ့္ရတဲ့ကားက တကယ္ေကာင္းလားေတာ့ မသိဘူး။ သခင္ဘေသာင္းရဲ့ ရႈမဝထဲက ရုပ္ရွင္ဆု စာလို တႏွစ္တြင္းေကာင္းတာနဲ႔ စံခ်ိန္တင္ေကာင္းတာ ခြဲေပးၾကမလား။ ၁၉၇၂ က ကားေတြ ဆယ္ခ်ီ ထြက္ခ်ိန္မွာ ၂ ဆုပဲ ေပးတာ သတိရတယ္။ ဆုဆိုတာေတြဟာ ေပးသူေတြရဲ့ မူကို ျပန္ဟပ္ေနတာပဲ။ ၾကည္ၾကည္ေဌး၊ သာဓုရဲ့ ျမတ္မြန္ ပထမခ်ီနဲ႔ ဆုခ်ိတ္တာ၊ ေနာက္ စႏၵာ၊ ေမာင္ဝဏၰ စတဲ့ လမ္းသစ္ဟန္သစ္ ထြင္သူ ေတြကို ျပန္သုံးသပ္ရင္ ေနာင္ေနာင္ဟာ ပုံစံခြက္ထဲက မႏၱေလး မင္းသား ျဖစ္မွာမဟုတ္ဘူး။

 

သူ႔အဖြား ေဒၚနယ္လီသန္႔ (ေဒၚရီရီ)သူငယ္ခ်င္း စာေရးဆရာမ ေဒၚခင္ေဆြဦး သိရင္ စာတပုဒ္ေတာ့ ေရးမွာဘဲ။ အေမဘက္က အဖြားသာ ရွိေသးရင္ မမမာေရ ဒီေကာင္ေတာ့ အေတာ္ဟုတ္တယ္ ဆိုပီး ေျမးေတြလက္ဆြဲပီး ေရာက္လာ ေျပာေနမွာဘဲ။ ဟို ၁၅ ႏွစ္ေက်ာ္က ဆုံးႏွင့္တဲ့ ဘြားႀကီးေတာ္သာ ၾကားရင္ သူအားေပးရမယ့္ မင္းသားသစ္ေပၚျပန္ပီဆိုပီး သေဘာက်မွာဘဲ။ မာမီ ေဒၚျမင့္ခင္ မႏၱေလး လာလည္ေနတုန္း ဆုရတာလဲ အင္မတန္ တိုက္ဆိုင္တာ။ ၿမိဳ႕မွာ လူႀကီးရယ္လို႔ မရွိတဲ့အခါ၊ အရင္ေခတ္ေဟာင္းက ေနဖူးတဲ့သူေတြကို ျပန္ေတြ႔ရတာ အင္မတန္ ၾကည္ႏူးစရာပါ။

 

ျမန္မာရုပ္ရွင္ဟာ အေတာ္ခရီးေပါက္ပီးမွ စစ္ဒဏ္ေၾကာင့္ လမ္းေလွ်ာက္ေမ့တဲ့ ခေလးလို ေအာက္ကျပန္စေနရတယ္။ တိုင္းျပည္က မ်က္စိႀကီး နားႀကီး ပညာတတ္ေတြ လူႀကီး ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြ ဝိုင္းဖို႔ လိုတယ္။

 

ဘိုဘိုလန္းစင္